Μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, τιμής και σεβασμού στην ιστορία του ελληνισμού, πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026 στην Κω οι ετήσιες εκδηλώσεις μνήμης για τα θύματα της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Η τοπική κοινωνία του νησιού μας απέδωσε τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους προγόνους που ξεριζώθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες, διατηρώντας ανεξίτηλη την ιστορική μνήμη.
Αρχιερατική Δοξολογία στον Άγιο Γεώργιο Νέας Αλικαρνασσού
Οι τιμητικές εκδηλώσεις ξεκίνησαν το πρωί στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Νέας Αλικαρνασσού, μια περιοχή με ισχυρούς ιστορικούς και προσφυγικούς δεσμούς. Την επίσημη δοξολογία τέλεσε ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως, π. Ιωάννης Διακοπαναγιώτης, εκπροσωπώντας τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Κώου και Νισύρου κ.κ. Ναθαναήλ, ο οποίος απουσίαζε στην Κάρπαθο.
Αμέσως μετά, στον αύλειο χώρο του ναού και εμπρός από το Ηρώο Μικρασιατών, τελέστηκε η επιμνημόσυνη δέηση παρουσία των εκπροσώπων των τοπικών Αρχών, του Ιερού Κλήρου, των Σωμάτων Ασφαλείας και πλήθους πολιτών.
Κατάθεση Στεφάνων και ο Πανηγυρικός της Ημέρας
Στο πλαίσιο της λιτής αλλά επιβλητικής τελετής, πραγματοποιήθηκε κατάθεση στεφάνων στη μνήμη των αθώων θυμάτων της τραγωδίας του 1922.
Τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο συνταξιούχος καθηγητής Θεολογίας, κ. Θεόφιλος Μουζουράκης του Μικέ, ο οποίος μέσα από τον λόγο του φώτισε τις δραματικές στιγμές του ξεριζωμού, αλλά και τη σπουδαία πολιτισμική παρακαταθήκη που έφεραν μαζί τους οι Μικρασιάτες πρόσφυγες.
Τον γενικό συντονισμό και την τελετουργική επιμέλεια είχε ο τελετάρχης και αξιωματικός ε.α., κ. Δημήτριος Καϊμάκης, ενώ την εκδήλωση πλαισίωσαν τιμητικό άγημα και η στρατιωτική μπάντα της 80 ΑΔΤΕ, παιανίζοντας εμβατήρια και τον Εθνικό Ύμνο.
«Και καπνόν μονάχα να δει ελαφροαναβαίνοντα…»
Οι εκδηλώσεις αυτές υπενθυμίζουν σε όλους ότι η νοσταλγία για τις χαμένες πατρίδες παραμένει ζωντανή και αιώνια. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται και στην Οδύσσεια του Ομήρου: «Και καπνόν μονάχα να δει ελαφροαναβαίνοντα ψηλά από την πατρίδα του κι ας πεθάνει».
Η διατήρηση της ιστορικής μνήμης και η γνώση του παρελθόντος αποτελούν την ισχυρότερη πυξίδα για το μέλλον του έθνους μας.
