Περνώντας από την οδό Ελευθερίου Βενιζέλου και Αρτεμισίας, οι κουκουναριές έχουν γίνει πια τεράστια δέντρα. Κάποτε, μικρά παιδιά, μαζεύαμε κουκουνάρες και τρώγαμε από εκεί. Σήμερα όμως, αυτά τα δέντρα έχουν μεγαλώσει, δίνουν οξυγόνο και δροσιά, αλλά κάποια έχουν γείρει επικίνδυνα. Δεν είναι λίγες οι φορές που δέντρα έχουν πέσει πάνω σε αυτοκίνητα, προκαλώντας ζημιές και τρόμο.
Η γυναίκα μου, περνώντας από εκεί, μου λέει: «Κοίτα αυτό το δέντρο… είναι έτοιμο να πέσει πάνω σε κανένα αμάξι». Και της απαντώ: «Ο δήμος δεν τα κόβει όσο είναι καιρός· περιμένει να γίνει το κακό».
Κι όταν τελικά κοπεί κάποιο επικίνδυνο δέντρο, τότε ξεσηκώνονται οι «ειδικοί»: «Καταστρέφετε το πράσινο, κόψατε το δέντρο, χανόμαστε χωρίς οξυγόνο». Μα πού είναι η λογική; Άλλοι φωνάζουν όταν τα αφήνεις, άλλοι όταν τα κόβεις.
Κάπως έτσι είναι η κοινωνία μας. Ό,τι κι αν κάνεις, θα βρεθεί κάποιος να σε κατηγορήσει. Όπως στην παροιμία με τον γάιδαρο:
Την πρώτη μέρα το ζευγάρι κουβαλούσε το γάιδαρο στους ώμους. «Τι ανόητοι, δεν ξέρουν πώς χρησιμοποιείται», έλεγαν οι περαστικοί.
Τη δεύτερη μέρα, ανέβασε ο άντρας τη γυναίκα του στο γαϊδούρι. «Ανίκανος, βάζει τη γυναίκα και αυτός περπατάει», έλεγαν οι άλλοι.
Την τρίτη μέρα ανέβηκαν και οι δύο στο ζώο. «Απάνθρωποι, το τυραννούν, δεν το λυπούνται», έλεγαν ξανά.
Το δίδαγμα; Ό,τι και να κάνεις, πάντα θα υπάρχουν φωνές αντίθετες. Σημασία έχει να βλέπουμε το γενικό καλό, να βάζουμε πάνω απ’ όλα την ασφάλεια και την αρμονία. Όχι να κοιτάμε μονάχα το «εγώ» μας, αλλά το «εμείς».
Συντάκτης: Ηλίας Μονογυιός
