Καθώς ερχόμουν σήμερα από το Τιγκάκι, στο περιφερειακό δρόμο, το βλέμμα μου στάθηκε σε μια παλιά καμπίνα από λαμαρίνες – εκείνες που κάποτε τις έφτιαχναν από βαρέλια για να στεγάσουν μια οικογένεια, ένα κοτέτσι ή ένα μικρό εργαστήριο. Σήμερα, όμως, όλα δείχνουν πως ακόμα κι αυτές οι ξεχασμένες κατασκευές αποκτούν αξία. Δεν αποκλείεται, σκέφτηκα, να τη φτιάχνουν για να τη μετατρέψουν σε Airbnb.
Δεν είναι υπερβολή – έχει φτάσει η εποχή που μέχρι και τα κοτέτσια μπορούν να γίνουν Airbnb. Ο κόσμος είναι σε απόγνωση. Όλοι ψάχνουν για ένα σπίτι λες και αναζητούν θησαυρό. Αν σταθεί κάποιος τυχερός και βρει σπίτι να νοικιάσει, είναι σαν να κέρδισε λαχείο. Ένα απλό κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του έχει γίνει πια κάτι πολύτιμο, σχεδόν άπιαστο.
Κάθε μέρα ακούς τα ίδια: «Ξέρεις κανένα σπίτι;», «Έχεις τίποτα για νοίκιασμα;», «Αν ακούσεις κάτι, πες μου». Η αγωνία των ανθρώπων είναι φανερή. Δεν υπάρχει πλέον διαθεσιμότητα, κι εκεί που υπάρχει, οι τιμές έχουν ξεφύγει. Τα ενοίκια έχουν φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη – ένας εργαζόμενος πρέπει να δουλεύει ολόκληρο μήνα μόνο και μόνο για να πληρώσει το νοίκι του.
Κατανοώ, βέβαια, όσους εκμεταλλεύονται την περιουσία τους μέσω βραχυχρόνιας μίσθωσης. Δικαίωμά τους είναι. Κι εγώ έτσι ξεκίνησα κάποτε, με Airbnb. Είχε κέρδος, δεν λέω. Όμως με τον καιρό άλλαξα πορεία. Προτίμησα να τα νοικιάσω όλα με το μήνα, για να έχουν οι άνθρωποι ένα σταθερό σπίτι, μια στέγη να μείνουν. Γιατί, όσο κι αν το χρήμα μετράει, η ανθρωπιά δεν πρέπει να χάνεται.
Η κατάσταση έχει ξεφύγει. Ολόκληρες οικογένειες ζουν σε προσωρινά καταλύματα, άλλοι κοιμούνται σε τροχόσπιτα, σε κοντέινερ, ακόμα και σε καμπίνες σαν κι αυτή που είδα σήμερα. Η κοινωνία έχει αλλάξει – η στέγη, που ήταν κάποτε αυτονόητο δικαίωμα, έχει γίνει προνόμιο.
Και το χειρότερο; Δεν φαίνεται φως στο τούνελ. Όσο η αγορά κινείται μόνο με γνώμονα το κέρδος, ο απλός άνθρωπος θα συνεχίσει να παλεύει για ένα σπίτι που να μπορεί να το λέει δικό του, έστω και με ενοίκιο. Ίσως, τελικά, το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι, αλλά λίγη δικαιοσύνη πάνω από την κοινωνία μας.
Συντάκτης: Ηλίας Μονογυιός
