Οι αναγκαστικοί πλειστηριασμοί ακινήτων παύουν σταδιακά να αντιμετωπίζονται ως ταμπού και μετατρέπονται σε εργαλείο επενδυτικής στρατηγικής. Το κοινωνικό και ηθικό βάρος της έξωσης υποχωρεί, όμως στη θέση του αναδύεται ένας διαφορετικός και πολύ πιο σύνθετος φόβος: η αβεβαιότητα για την πραγματική κατάσταση του ακινήτου και ο κίνδυνος σοβαρών νομικών εμπλοκών.
Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία και έρευνες της αγοράς, οι υποψήφιοι πλειοδότες δεν αποθαρρύνονται πλέον από την ηθική διάσταση των πλειστηριασμών, αλλά από τον κίνδυνο να εμπλακούν σε χρονοβόρες δικαστικές διαμάχες. Και ο φόβος αυτός μόνο αδικαιολόγητος δεν είναι.
Θεωρητικά, το ισχύον νομικό πλαίσιο προβλέπει ότι με την ολοκλήρωση του πλειστηριασμού και την καταβολή του τιμήματος, το ακίνητο μεταβιβάζεται «καθαρό» από βάρη, υποθήκες και κατασχέσεις. Στην πράξη, όμως, αυτή η καθαρότητα αποδεικνύεται συχνά τυπική και όχι ουσιαστική.
Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου πλειστηριασμοί ακυρώνονται ακόμη και μετά την ολοκλήρωσή τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο υπερθεματιστής δεν χάνει απλώς το ακίνητο, αλλά εγκλωβίζεται σε έναν μακροχρόνιο δικαστικό αγώνα για την επιστροφή των χρημάτων του, με σημαντική απώλεια χρόνου και ρευστότητας. Τα πιθανά νομικά ελαττώματα μιας διαδικασίας πλειστηριασμού είναι πολυάριθμα και συχνά αφορούν λεπτομέρειες που δεν μπορούν να ελεγχθούν από τον αγοραστή.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η ακύρωση μπορεί να προκύψει χωρίς ουσιαστικό λόγο, αρκεί ο οφειλέτης να προσφύγει δικαστικά για λόγους τακτικής ή καθυστέρησης. Έτσι, ακόμη και ένας καλόπιστος επενδυτής μπορεί να βρεθεί κατηγορούμενος σε πολυετή δικαστική διαμάχη, με ελάχιστες πιθανότητες να ανακτήσει τα έξοδα της αντιδικίας.
Χαρακτηριστική είναι πρόσφατη δικαστική υπόθεση, όπου αγοραστής απέκτησε ακίνητο μέσω πλειστηριασμού, επένδυσε σε ανακαίνιση και βρέθηκε αντιμέτωπος με ακύρωση της διαδικασίας λόγω προηγούμενων ενεργειών τρίτων. Παρότι η τελική δικαστική απόφαση δικαίωσε τον επενδυτή, το κόστος σε χρόνο και χρήμα ήταν τεράστιο.
Παρόμοια περιστατικά καταγράφονται και σε άλλες περιπτώσεις, όπου πλειστηριασμοί ακυρώνονται για καθαρά διαδικαστικά λάθη, όπως ελλιπείς επιδόσεις εγγράφων ή προβλήματα στον εκτελεστό τίτλο. Λάθη που δεν βαραίνουν τον υπερθεματιστή, αλλά τον εκθέτουν πλήρως στον κίνδυνο.
Ο νέος νόμος 5221/2025 επιχειρεί να περιορίσει αυτές τις παθογένειες, εισάγοντας ταχύτερη εκδίκαση ανακοπών και μειώνοντας τις αιτίες ακύρωσης πλειστηριασμών. Στόχος είναι η ενίσχυση της ασφάλειας δικαίου και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην αγορά.
Ωστόσο, η ουσία παραμένει. Ο πλειστηριασμός εξακολουθεί να είναι επένδυση υψηλού ρίσκου. Μπορεί να αποφέρει σημαντική υπεραξία, αλλά μπορεί και να μετατρέψει τον αγοραστή σε διάδικο για χρόνια.
Το συμπέρασμα είναι σαφές. Όποιος συμμετέχει σε πλειστηριασμό δεν αρκεί να σκέφτεται ως αγοραστής. Οφείλει να λειτουργεί ως αναλυτής νομικού κινδύνου, γνωρίζοντας ότι στους πλειστηριασμούς δεν κερδίζει πάντα η υψηλότερη προσφορά, αλλά η βαθύτερη γνώση του τι πραγματικά αγοράζεται.
Πηγή: topontiki.gr – Άρθρο Ιωάννας Λιούτα
